Bir mutlu “an”ı daha attık, “mutluluk kumbaramıza”..

Standard

“Normal” Hayata Yeniden Dönüş… Eee nerede kalmıştık ?

©Nazmiye Halvaşi

 

Öyle anlar vardır ki yaşamda; duygu patlaması yaşıyor sanki insan…

Kimi “anları” yakalayıp, hapsetmek istediğinde!

Öylesine anlar yaşadım.. ve hepsini saklıyorum yuregimde…

İyi de hayatın hangi anında duygu patlaması yaşar insan ?

 

Yaklaşık son bir aydır bambaşka bir boyutta yaşıyorum âdeta…

Minik oğlum büyüdü ve evlenme yaşına geldi, evlenecekti…

Kaç yıl oldu? Üç mü, beş mi, altı mı !

Bilemiyorum…

Bir gün heyecanla geldi, Gökhan.

‘Anne ben evleneceğim kızı buldum’ diyerek

Öylece donup, kaldığım bir andı. Onun gözlerinde heyecan; benim gözlerimde tatlı bir hüzün vardı !

Nedenini bilemediğim, damlalara dönüştü ardından…

O anı yalnız yaşamış olmanın burukluğuydu belki de…

Oğlum heyecanını benimle paylaşıyor ve desteğimi bekliyordu…

 

“Evlilik…”

Dünyanın en güzel ama buna karşılık en zor kurumu olmalı !

Dünyanın en güzel iki insanının bile bir tür cehenneme dönüştürebileceği bir beraberlik.

Veya, dünyanın en kötü iki insanının cenneti olabilen.

Garip bir alan !

Ama herkesin de günü gelip, aradığını bulunca elele tutuşup, adımını atmayı arzuladığı bir mekân.

Acaba benim oğlumun seçimi hangisiydi ?

Cennete mi, cehenneme mi dönüşecekti hayatı !

Bilemezdim ki…

Sadece duygu patlaması yaşadığım anlardan biriydi !

Yüreğim sanki onu sarmalamak ve âdeta korumak istiyordu nedense…

Ama o çoktan akıp gitmişti, başka bir kalbe.

Engellenemezdi ki !

Zaten engellemek gibi bir niyetim de yoktu. Sadece bilinmezliklerin kışkırttığı bir korku ve telâşın ruh haliydi bendeki…

Onların nişan yüzüklerini takarken, heyecanlı günlerimiz birbirine karışmıştı…

 

Ve bugun, aradan yıllar geçmiş, çok şey değişmişti hayatlarımızda.

Işte şimdi evlilik günü gelmiş, çatmıştı !

Son bir aydır bu telâşla yaşıyoru(m)z.

Önce ev seçimi…

Aynı günlerde kızım da kendi evini değiştiriyordu.

İki evi birden taşımanın müthiş telâş ve yorgunluğu.

Eşyalar geliyor, eşyalar gidiyor, benden de bir şeyler kopuyordu sanki…

Bir defteri kapatıp, yenisini açıyormuşum gibi !

Şu köşeye yeni bir aydınlatma, balkona yeni masalar.

Alınan kumaşlar, elceğizimle dikilen perdeler…

Hayata yeniden başlıyormuşuz gibi tatlı bir heyecan !

Konuklar Ankara’ya gelmeye başlamadan önceki son alışverişler.

Mutfakta geçen koca bir gün ve hazırlanan nefis yemekler…

Bütün apartman komşularının buzdolaplarına el koyuşumuz.

İzinli “işgâller”.

Çerkez Tavuğu, zeytinyağlı, etli dolmalar, barbunya plaki, zeytinyağlı taze fasulye, kızartmalar…

Su börekleri, baklavalar…

Ve, daha neler neler !

Binbir özenle seçilen kırmızı ve beyaz şaraplar, patlatılmaya hazır şampanyalar…

Damatlık hazır ama gelinlik için gereken son provalar.

Düğünün yapılacağı mekâna gidiş ve gelişler; verilen son talimatlar.

Kızım ile gelinimin balkonda oturup, her gece saatlerce süren davetli listelerinin hazırlıkları.

Organizasyonu birinci elden yönetmeleri…

Konuklar artık Ankara’da toplanmaya başladılar bile.

Eş, dost, arkadaş, akraba evleri dolup taşıyor !

Evimizin içi cıvıl cıvıl, gençlerin neşeli kahkahaları ile doluyor…

Tatlı bir telâş ve heyecan, yüreciğim de bir kabarıyor bir iniyor.

Çocuklarına tapan bir anne için dayanılması güç bu basınç, köşeye çekilip, ağlamayı istediğim anları kışkırtıyor sanki !

Tarifi kimi vakit çok zor olan duygularla dopdoluyum.

O kadar çok gerekçesi var ki üstelik !

Bir yolunu buluyor, sessizce ağlıyorum sonunda.

Kimse anlamıyor.

Neden ?

Bahanem mi yok, tonla…

Ama gerçek şu ki; ben bir duygu patlaması yaşıyorum !

Mutluluk, acı, korku, sevinç, kaygı,…

Herşey öylesine karışmış gidiyor ki birbirine !

Tek başıma göğüslemek zorundayım, göğüslüyorum da…

Oğlumu çok seviyorum; O’nun sevdiğini de sevdiğim gibi.

Onlara sarılıyorum sıkı sıkı, iki kişilik…

Bir rüyâ gibiydi düğün günü, gecesi.

Kızım ‘Pervane’yi söylerken, dansediyorlardı.

Kendime dokundum, gerçek miydi? Gerçek olamayacak kadar güzeldi herşey. Sanki bir film seyrediyordum.

Başrolde; ÂŞK…

Mutluydum onlar için, onların âşkı için.

Gece biterken, mutlu ve huzurlu hissediyordum kendimi. Bir anda dinginlenmişti kalbim.

Onlar erdi muradına…

Bir ömür sürmesini istiyorum şimdi de !

Âşkları varoldukça, gülsün yüzleri.

Ayrılmasın yolları, kırmasınlar, incitmesinler asla birbirlerini.

Hiçbir şey için!

Ama HİÇBİR ŞEY…

Diye, dileklerle tıklıyor kalbim.

Büyük acılar ve büyük mutluluklar yaşamış kalbim; ‘En çok onlar mutlu olsunlar’ diyor mors alfabesiyle… ELT çeken telgrafçının hızıyla…

 

Evet, son bir aydır bir başka boyutta yaşıyordum sanki !

Şimdi ise, görevini yapmış olmanın huzuru ile dönüyorum yeniden hayata…

Biliyorum, çok şey oldu dünyada bu süreç zarfında !

Ama bazen, bazı zamanlar da, dünyanın en önemli olayı, aslında dışarıdan bakınca, çok “basit” gibi görünenlerdir !

Üstelik de herşey ayrıntılarda gizlidir…

Hayat gibi !

Duygularıyla yaşayanların, yaşayabilenlerin hayatı; ayrıntılarındadır…

Satır aralarını okuyabileyenler ancak algılarlar, anlarlar karşısındakinin anlatmak istediklerini.. kederlerini.. çaresizliklerini.. ve çözum olurlar..

“ÂŞK” varsa yurekte..

“ÇÖZUM” olurlar birbirlerine.. “PROBLEM” değil..

Tek kişilik anlayışlar yetmez.. yetmez.. “kabuk” bağlar yüreği insanın hapsedince âşkı yüreğine.. ve ince ince kanar biteviye..

 

Yeni bir yuva kuruldu, yanıbaşımda.

Bu güzel günü ve mutluluğumuzu paylaşan, varlıkları ile güzelleşmesine katkı koyan herkese yürekten teşekkürler.

Yavrularım Gökhan ve Sinem’e saadetler.

Bakmayın bize! İki âşk arasında, gider-gelir anneler…

Buhranlı, gelgitlerle dolu, biraz masraflı olsa da, çok mutlu ve güzel bu günler yaşamaya mutlaka değer.. İnsanın biriktirebileceği “mutluluk anları” olmalı..

Biz yeni bir “an” attık “mutluluk kumbaramıza”.. şanslı günlerdeyiz..

 

Mutlu olun, mutlu kalın.

Her nerede yaşıyorsanız…

 

Ankara, 26.07.2011/02:46

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s